Mia i gwiezdny wieloryb
Dokładnie to dostaje Twoja rodzina. Naciśnij „Poczytaj mi”, przewracaj strony i wypróbuj oba głosy.
Za oknem zapadł już granatowy wieczór, a zegar w korytarzu cicho tykał. Mia leżała pod kołdrą z otwartymi oczami, bo sen jakoś nie chciał nadejść. Mały piesek Herbatnik kręcił się niespokojnie w nogach łóżka i cichutko posapywał.
Nagle szyba zalśniła srebrzystym blaskiem. Tuż za oknem, powoli niczym wielka łódź, przepłynął podniebny olbrzym ze światła i mgły. Wieloryb mrugnął do nich szafirowym okiem, a jego ogon zostawiał za sobą smugę złotych iskier.
Wskoczyli prosto na jego gładki, ciepły grzbiet. Wieloryb machnął płetwą i uniósł ich wysoko ponad dachy domów i uśpione drzewa, aż dotarli do krainy miękkich chmur. Pośród mgieł krył się podniebny port, w którym panował dziwny mrok.
Wysoko na szczycie chmurowej latarni siedziała stara sowa i zatroskana kręciła głową. Wszystkie księżycowe lampiony pogasły i dokoła zrobiło się zupełnie ciemno. Obok dreptał mały obłoczek Puszek, cichutko popłakując ze strachu.
Mia pogłaskała Puszka po brzuszku, a Herbatnik na pocieszenie polizał go w sam nosek. „Nawet księżyc potrzebuje lampki nocnej” – powiedziała dziewczynka i uśmiechnęła się ciepło. Wiedziała już, co trzeba zrobić.
Nabrała powietrza i zaśpiewała spokojną kołysankę – tę samą, którą dziadek nucił jej co wieczór. Jej głos płynął lekko między gwiazdami, niosąc ciszę i ukojenie. Nagle szklane klosze lampionów zaczęły drżeć z zachwytu.
Lampiony rozbłysły jeden po drugim, napełniając niebo bursztynowym światłem. Herbatnik wesoło merdał ogonem i szczekał na każdy ciepły promyk. Obłoczek Puszek rozjaśnił się calutki i aż zawirował w powietrzu, a sowa zahukała z wdzięczności.
Gwiezdny wieloryb zabrał wędrowców w drogę powrotną i ostrożnie ułożył ich w ciepłym łóżku tuż przed świtem. Kiedy rano przez zasłony zajrzały pierwsze promienie słońca, Herbatnik wciąż miał gwiezdny pył na nosie, a Mia jeszcze słodko spała.